decimoquinto

Pełen stadion.

Wrzawa na trybunach. 

Wiadomo było, że zwycięstwa, które decyduje o mistrzostwie, nikt im już nie wydrze. Świętujący kibice wyśpiewujący hymn a`capella. Wykrzykiwane nazwiska poszczególnych piłkarzy. Zachwyty. Ta atmosfera udzieliła się również jej. Zapomniała w jakich okolicznościach pojawiła się w tych okolicach po raz pierwszy. Przeszła jej złość na Leire i Neymara za ukartowanie tego wyjścia, wciągnięcie ją na trybuny niemalże siłą. Zapomniała, że była zła na niego, zapomniała o żalu. Wszystko to rekompensował jego szczery uśmiech. Widziała jak dużo radości czerpie z gry. Widziała jak cieszy się, z tego że już za chwilę zapewni sobie wygraną w lidze. Była z niego dumna. Pierwszy raz widziała jak gra. Pierwszy raz miała okazję oglądać prawdziwego Rafaela. Gdzieś w środku zaczęła żałować, że nie chciał by była tego częścią. Choć prawdopodobnie nigdy nie powie tego ani Lei ani Meli, była im wdzięczna, że ją tutaj przyprowadziły. Ponad 90 tysięcy ludzi czekało już tylko na końcowy gwizdek. Większa połowa z tego czekała, by eksplodować radością. Melisa przytuliła ją gratulując pierwszego triumfu. Obie się zaśmiały. Naprawdę dawno na jej ustach nie gościł równie szczery uśmiech. 

89 minuta. 

Jęk zawodu ogarnia cały stadion. 

Nastaje cisza...

 Odwróciła się z uśmiechem na ustach w stronę murawy. Szybko zszedł on jednak z jej ust. Zamarła. Wypatrywała go na murawie. Leżał niemal ją przygryzając. Zwijał się z bólu. Ogarniał całe jego ciało. Mimo sporej odległości dostrzega łzy w jego oczach. 

- Rafa !- jęknęła. Strach zawładnął jej ciałem. Poczuła dodającą otuchy dłoń, siedzącej nad nią Melisy, na ramieniu. Obserwowała krzyczącego w stronę ławki Neymara, żywiołowo reagującego Sergiego i chodzącego w kółko zdezorientowanego Marca. Spojrzała na ławkę rezerwowych. Wszyscy stali, cały sztab trenerski chodził wokół wyznaczonej linii, starając się dostrzec co się dzieje z ich graczem. Czuła, że jest źle. Mimo zachowania wszystkich obecnych na murawie modliła się, by nie stało się nic poważnego. Poczuła piekące pod powiekami łzy, gdy na płytę stadionu wbiegły służby medyczne. To co między nimi zaszło właśnie przestało mieć znaczenie. Musiała przy nim być. Wybiegła z sektora, w którym siedzieli. Wszystko wokół znikło. Widziała tylko jego. Ogarnął ją paraliżujący wręcz strach. Zbiegała po schodkach do bramki prowadzącej na murawę. Szok- jedyne słowo opisujące sytuację na stadionie. Dobiegła do barierek przy ławce rezerwowych, w chwili gdy zabierali go na nosze. Kibice wstali z miejsc bijąc brawa. Twarz miał schowaną w dłonie, ale i tak widziała ten grymas bólu. Ciężko oddychał. Nie mogła go zostawić, nie było takiej opcji.

- Tutaj nie można przejść !- znikąd wyrósł przed nią ochroniarz tamując drogę.

- Jestem jego dziewczyną ! - wydarła się, przekrzykując nasilające się oklaski. Nawet nie patrzyła na mężczyznę w kuloodpornej kamizelce. Teraz ważny był tylko Rafa. Nigdy nie myślała, że można się o kogoś tak bać.

- Przepuśćcie ją !- krzyknął Sergi, a osoba ze sztabu trenerskiego po konsultacji z zawodnikiem z numerem 20 nakazał ją puścić. Popatrzyli po sobie z pomocnikiem, widziała tą troskę w jego oczach. Nie czuła, że po policzku niekontrolowanie spłynęła jej pierwsza łza. Ochroniarz ustąpił a ona pobiegła za ekipą medyczną do tunelu, gdzie akurat wnoszono piłkarza.

- Rafael ! - krzyknęła rozpaczliwie biegnąc za noszami. Mimo potwornego bólu uniósł się na łokciach. Myślał, że zbliżająca się do niego w czarnej koszulce blondynka, jest wytworem jego wyobraźni. Była ostatnią osobą, której spodziewałby się zobaczyć. Teraz nawet ból wydał mu się mniejszy. Zatrzymali ją jakiś metr od niego. Nie zdążył zareagować.

- Puść mnie ! Jestem jego dziewczyną ! - warknęła na jednego z fizjoterapeutów. Zupełnie nie zdawała sobie sprawy z sensu wypowiadanych słów. Serce mu zabiło szybciej, gdy usłyszał to co wykrzyczała, gdy zobaczył jej upór.

- Ainoha...- uwierzył. Była tu. Ścisnęła mocno jego dłoń, gładząc jego lekko zarośnięty policzek. -Co tu robisz ?- uśmiechnął się lekko. Oczy miała pełne łez. Poczuł się winny.- Wszystko będzie dobrze...- uśmiechnął się pocieszająco i splótł ich palce. Naprawdę w to uwierzył. Uwierzył, że od teraz wszystko będzie tak, jak być powinno.

- Nigdy więcej mnie tak nie strasz ! - szepnęła. Zmuszona była puścić jego dłoń. Oddaliła się, dała działać lekarzom. Ona się tam na nic nie zda. Oparła się o ścianę tuż przy drzwiach, za którymi parę minut temu zniknął Rafael. Nie myślała o niczym. Modliła się, by wszystko było w porządku.

- Ainoha ! - usłyszała swoje imię, a chwilę później tkwiła w ramionach Bartry. Spojrzała po grupie mężczyzn stojących wokół. Patrzyli na nią nieco podejrzliwie.

- Co z nim ?- wzruszyła ramionami. Skąd ma wiedzieć ? Nie jest lekarzem ! Chłopak potarł przyjaźnie jej ramię, zapukał i wraz z Neymarem zniknęli za drzwiami. 
- Będzie dobrze...- uśmiechnął się pokrzepiająco Roberto.- dziewczyno piłkarza...- puścił jej oczko. Zignorowała go. Chyba nigdy się tak o nikogo nie bała.

- Koniec zbiegowiska ! Do szatni ! Pique, Roberto na konferencję !- krzyknął wchodzący na korytarz mężczyzna w białej koszuli. Po tym jak szybko wykonali rozkazy domyśliła się, że jest trenerem. Skinął do niej głową, gdy przechodził obok. Blado się uśmiechnęła, obserwując jak on także znika za drzwiami gabinetu lekarskiego.

Wariowała siedząc na bordowym korytarzu. Czekała. Nie wiedziała na co, ale czekała. Musiała się dowiedzieć co z nim. Musiała się upewnić, że jest ok. Docierały do niej jakieś strzępki rozmów pracowników i zagłuszany szum ze stadionu. 
Nagle poczuła się głupio... Przecież nie była jego rodziną, dziewczyną, nawet nie wie czy była koleżanką... Nie powinno jej tu być. Podniosła swoją torebkę z ziemi, zdecydowała, że idzie w momencie, gdy z gabinetu wyszły dwie osoby. Zatrzymała się widząc ich miny. Stało się coś złego.... Widziała te pełne bólu spojrzenia

- Co jest... ?- bardziej wyszeptała niż wypowiedziała. Głos jej się łamał, a narastająca w gardle gula znacznie utrudniała komunikowanie się.

- Zerwane wiązadła... - mruknął Marc. Zmarszczyła brwi. Nie wiedziała co to oznacza.

- Kurwa mać ! - ryknął Neymar uderzając pięścią w ścianę. Wzdrygnęła się, a w oczach ponownie zalśniły jej łzy.

- Co najmniej pół roku bez piłki...-wytłumaczył Marc, zdawał sobie sprawę, że dziewczyna nie do końca może wiedzieć o co chodzi. To co dla niej zabrzmiało jak wyrok, dla nich było prawdziwym wyrokiem. Mogła tylko domyślać się, w jakim stanie psychicznym jest Rafael. - Prosił żebyś na niego zaczekała... - Stchórzyła. Starła pojedynczą łzę i zebrała w sobie wszystkie, absolutnie wszystkie siły.

- Życzcie mu zdrowia...- wyszeptała. Odwróciła się pokonując drżenie wargi. Stali osłupiali. Zupełnie nie rozumieli jakim cudem tych dwoje nie potrafiło się dogadać. Nie zdążyła odejść za daleko. Starała się nie słyszeć otwieranych drzwi. Głosów. Chciała się nie zatrzymać, naprawdę bardzo tego chciała.

- Ainoha !- zawołał ją. Nie chciała się odwracać. Wiedziała, że pęknie jej serce. Nie miała prawa tu być. Być przy nim... On ją tego prawa pozbawił. Dlaczego więc to zrobiła ? Jego przepełnione fizycznym bólem oczy, teraz wyrażały dodatkowo niedowierzanie. Nie wiedział jak to się stało, że była na meczu, ale wiedział, że musiał coś dla niej znaczyć. Inaczej nie biegła by za nim, nie miałaby łez w oczach. Spojrzała na jego zabandażowane kolano, na kule którymi się odpychał kuśtykając w jej stronę. Marc, Ney i dwóch mężczyzn uważnie przyglądali się tej sytuacji. Uśmiechnęła się blado, gdy podszedł. Robiła wszystko by powstrzymać łzy. Czuła, że powie jej coś z czym nie poradzi sobie przez następne miesiące. Musiała być szybsza.

- Mam nadzieję, że szybko wrócisz do zdrowia...- wyszeptała przez zaciśnięte gardło, patrząc mu prosto w oczy. Chciała go przytulić, ale w ostatniej chwili cofnęła się, pocieszająco pocierając jego ramię. Miała oczy pełne łez i robiła wszystko by żadna nie spłynęła po jej twarzy.

- Chyba nie dane było mi jeszcze poznać dziewczyny mojego syna...- usłyszała coś co rozbiło ją doszczętnie. Dostała obuchem w głowę... W serce... Poczuła jakby nagle zabrakło jej powietrza. Spojrzała ponad piłkarza, na zmierzającego ku nim średniego wieku mężczyznę. Ney i Marc stojący jeszcze dalej spuścili wzrok. Przeniosła swoje spojrzenie z powrotem na Rafaela.

- Przepraszam, powinnam już pójść...- wyszeptała i przyspieszonym krokiem uciekła opustoszałego korytarza. Parę minut później wraz z ostatnimi wiwatującymi kibicami opuszczała stadion. Nikt nie zwracał uwagi na zapłakaną drobną blondynkę.