undécimo

Ainoha !- jej imię wykrzyczane przez mężczyznę rozniosło się, obijając się o stragany na La Boquerii. Mimo panującego tłoku zatrzymała się. Doskonale wiedziała, że chodziło o nią. Poznała ten głos, tą nutkę dziecięcej radości. Z uśmiechem na ustach odwróciła się do mężczyzny przeciskającego się przez tłumy turystów i mieszkańców chcących zrobić zakupy. - Ainoha Sanchez Martinez...- pokiwał z niedowierzaniem głową, gdy podszedł bliżej.

- Marc...- uśmiechnęła się. Widać było, że on również ucieszył się na jej widok. Miał takie roześmiane oczy. Przyglądnęła mu się z nostalgią. Nachylił się nad nią, wiec natychmiast się zreflektowała całując znajomego w oba policzki. - Kupa czasu...- poprawiła spadającą jej z ramienia, wypełnioną po brzegi warzywami, szmacianą torbę. Brunet przyglądał jej się z nieukrywaną ekscytacją.

- No troszkę się pozmieniało...- wyszczerzył się. Można by odnieść wrażenie, że nadal nie wierzy w to, że ją spotkał. Miała rację minęło mnóstwo czasu ! Nie pozmieniało się troszkę, jak to powiedział piłkarz, pozmieniało się niemal wszystko. Już nie są tymi samymi ludźmi. Nigdy nie będą.

- To opowiadaj co u Ciebie- przeszył go nieziemski błękit jej oczu...

- Córkę mam ! - niemalże krzyknął z radości. Wiedziała i on jej tak nie pasował do dojrzałego życia ! Przecież jeszcze trzy lata temu był kompletny dzieciakiem ! W jak szybkim tempie można wydorośleć ? Nigdy nie mogła wyobrazić sobie Bartry w roli ojca.

- Wiem, gratuluję - blondynka zaśmiała się dźwięcznie.

- Czekaj, czekaj...- zmrużył oczy.- Ty...- wskazał na nią palcem- Wiesz, że mam córkę...

- Wiem też, że na imię ma Gala, jej matką a Twoją narzeczoną jest moja dawna koleżanka - poruszyła brwiami. - I, że grasz z 15 na plecach, że jesteś jedną z kluczowych postaci w klubie i że rzekomo zapewniasz spokój drużynie narodowej- zmrużyła oczy - że Daniego nie ma już w drużynie- uśmiechnęła się cwanie.

- Panie i Panowie Ainoha Sanchez jest na bieżąco z piłką nożną ! - krzyknął. Paru przechodniów się zatrzymało, większość patrzyła na nich z zaciekawieniem, a znalazł się nawet jeden starszy pan ewidentnie jej tego gratulujący. Uśmiechnęła się ukazując perfekcyjne, białe zęby. - Kawa ?- spojrzał z nadzieją. Skinęła głową. Mężczyzna mimo jej wyraźnych sprzeciwów zabrał jej torbę z zakupami i ruszył w stronę znanej kawiarni.

- Zmieniło się coś ?- zapytał upijając łyka karmelowego machiatto.

- Zależy o co pytasz...- spojrzała na niego spod wachlarza długich czarnych rzęs. Domyślała się o co pytał, jednak miała nadzieje, że mimo wszystko powstrzyma się od zadania tego pytania.

- Wiesz z jakim numerem gram w drużynie, domyślam się, że wiesz jeszcze więcej...- wzruszyła ramionami- Zainteresowałaś się piłką czy kimś konkretnym... ?- starał się wyczytać coś z jej oczu, znał tylko jedną osobę, której ta trudna sztuka się udawała. Uśmiechnęła się.

- Marc nie poruszajmy tego...

- Bo ?

- Bo nie ma o czym mówić...- oznajmiła pogodnie.

- Wiesz co by mi zrobił, jakby się dowiedział że Cię spotkałem ? Ainoha proszę Cię...- zaczął ale nie dane mu było skończyć.

- Marc nie. Dla mnie ten temat jest zamknięty... Mówiłam Ci wtedy powtórzę teraz... Nie interesuje mnie miano WAG. Nikogo nie oceniam, ale ja nie jestem jak tamte dziewczyny. Nie dałabym sobie rady żyjąc na świeczniku. Nie jestem zainteresowana dzieleniem się z całym światem moim życiem prywatnym. Pozowaniem na ściankach. Oglądaniem meczów pod ostrzałem fleszy. I najważniejsze... -westchnęła, chciała ukryć jak było jej żal- ...nie można zbudować prawdziwej fajnej relacji na kłamstwie.

- Więc tylko o to chodzi ? O to, że chciał Cię chronić ?- uśmiechnęła się, kręcąc z niedowierzaniem głową. Naprawdę nie miała ochoty wracać do tamtych dni. Dla niej ten temat się zamknął zanim się zaczął - Tak Ainoha on chciał Cię w ten sposób ochronić...- rozkręcał się więc uznała, że to ostatni moment na przerwanie tego monologu nim zajdzie to za daleko.

- Marc, Marc, Marc...- uśmiechnęła się zwracając tym samym uwagę piłkarza.

- Powiedz mi szczerze czy oprócz tego, że poznałaś go jako właściciela klubu a nie piłkarza jest jakikolwiek inny powód ? - spuściła wzrok. Spojrzała na swoją prawą dłoń. Wzięła głęboki wdech unosząc ją w górę.

- Jeden. Jestem zaręczona...

***

Drogę z centrum do mieszkania miała niemalże wyciętą z życiorysu. Prowadziła machinalnie, prawie bezmyślnie zupełnie pogrążona w przeszłości. Trzeźwość umysłu odzyskała w momencie, gdy na podziemnym parkingu jej apartamentowca zobaczyła samochód przyjaciółki. Wiedziała, że nie może pokazać Leire jak wiele kosztowało ją przypadkowe spotkanie z Bartrą. Trzy głębokie wdechy i prawdziwa Ainoha wraca do życia.

- Wytłumacz mi jeszcze raz dlaczego dałam Ci moje klucze ?- krzyknęła wchodząc do mieszkania. Zawsze żartowała, teraz może nieco wymuszenie, ale musiała w innym wypadku Leire od razu pokojarzyłaby, że coś jest nie tak.

- Też się cieszę, że Cie widzę ! - zaśmiała się Leire wychylając się z kuchni.

Ainoha weszła do kuchni i z ulgą odłożyła siatki z zakupami na wyspie kuchennej.

- Gdzieś Ty tyle czasu była ?- westchnęła brunetka opierając się o blat kuchenny. 'Kradnąc' z jednej z siatek nektarynę.

- Na Boquerii...- mruknęła. Starała wykrzesać z siebie choć odrobinę entuzjazmu.

- Jej Ainoha jakaż pełnia życia...- zironizowała - Stało się coś ?- spojrzała na przyjaciółkę spod rzęs. Czuła, że coś jest nie tak. Coś się wydarzyło... coś złego. Blondynka wyraźnie się zmieszała. Potarła twarz dłońmi i przybrała bardziej pozytywną postawę. Dziwnie sztuczną postawę....

- Spotkałam Marca... Kazał serdecznie Cię pozdrowić- chciała zabrzmieć jak najradośniej, bez kropli zwątpienia.

- Marca...- przeciągnęła Leire wyraźnie szukając w głowie jakiegoś znanego jej Marca. - Bartre ?! - wypaliła ni stąd ni zowąd. Skinęła głową.

- Rany tyle czasu go nie widziałam...- rozmarzyła się Leire- Jak się spotkaliście ? Co u niego ? Zmienił się ?- trajkotała jak katarynka, zasypując ją pytaniami, a Ainoha wyraźnie się zamyśliła.

- Wydoroślał- mruknęła dopiero po odchrząknięciu brunetki. Nie znalazłaby odpowiedniejszego określenia na piłkarza w tej chwili. Uśmiechnęła się lekko i wzięła się za rozpakowywanie zakupów. Zrobiłaby teraz wszystko żeby tylko nie siedzieć dłużej z Leire twarzą w twarz. Prędzej czy później musiałaby wyśpiewać jej wszystko , opowiedzieć o emocjach jakie jej towarzyszyły przy spotkaniu młodego stopera oraz o wszystkim co się w niej teraz dzieje, a po prostu tego nie chciała. Miała nadzieję, że ten jeden jedyny raz Leire odpuści, że może tym razem perfekcyjnie odegrała swoją rolę.

- A teraz powiesz mi co się dzieje ?- usłyszała to czego słyszeć nie chciała. - Ainoha...

Nigdy nie pogodziła się do końca z decyzją Rafaela, swoją zresztą również, ale cały czas utrzymywała że tak dla nich obojga będzie lepiej. Nie miała z nim kontaktu od trzech lat, od dwóch prawie w ogóle o nim nie myślała, nie zastanawiała się na każdym kroku co robi, gdzie jest i jak się czuje. Nie wariowała, gdy stojąc na światłach obok podjeżdżało stalowo-szare Audi Q7. Nie czekała na moment, gdy zapuka do jej drzwi. Uszanował jej prośbę. I mimo tego, że było jej z tym cholernie źle, była mu wdzięczna.

- Dzisiaj to w sobie przetrawię i jutro będzie dobrze, obiecuję.- uśmiechnęła się promiennie, ale odniosła wrażenie że Leire wcale nie kupiła tej radości.

- A ja naprawdę myślałam, że już o nim zapomniałaś ! - szepnęła niby do siebie. Podeszła do przyjaciółki. - Ainoha...- zaczęła łagodnym tonem.

- Leire dość ! - odsunęła się gwałtownie, bo wiedziała że prędzej czy później skończy się to łzawym dramatem. Już raz to przeżyła, nie chciała tego powtarzać tutaj w jej obecności. - Po prostu po spotkaniu Marca wiele rzeczy do mnie wróciło... Dużo sobie przypomniałam...

- Widzieliście się ?- pokiwała przecząco głową, dzięki Bogu dodając w duchu. - Ainoha a może...

- Może nie Lei.

- Wiesz jak bardzo się przyjaźnią, naprawdę myślisz, że Bartra utrzyma język za zębami ? Jak nie Rafie to komuś innemu wyklepie, że spotkał swoją ulubienicę... A prędzej czy później...

- Wtedy to już kompeltnie nie będzie miało dla niego znaczenia- popatrzyła smutno na przyjaciółkę.

- Co zrobiłaś ?- zmrużyła oczy. Blondynka wyciągnęła przed siebie prawą dłoń, na którą Leire spojrzała. W oczy rzucił jej się oczywiście pierścionek, który Ainoha dostała od całej paczki na urodziny. Sytuacja zaczęła jej się klarować. - Nie zrobiłaś tego...- zaśmiała się z niedowierzaniem.

- Nie miałam innego wyjścia.

***

Jak pozbyć się powracających wspomnień ? Już raz myślała, że uporała się z przeszłością, spotkanie z Bartrą uzmysłowiło jej jak bardzo się myliła. Liczyła się z tym, że prędzej czy później kogoś z nich spotka. Barcelona to wbrew pozorom nie jest takie duże miasto. Ale czy przypuszczała, że wspomnienia wrócą z taką siłą ? Nie. Znów zaczęła się zastanawiać co u niego, jak sobie radzi, ma kogoś, myśli o niej czasem... ? Podczas spotkania z Bartrą naprawdę poczuła, że chciałaby posiedzieć z nim dłużej, wypytać o wszystko co mogło ją ominąć przez te trzy lata, zobaczyć się z Alvesem żeby pośmiać się z jego żartów, pogadać z Sergio, powygłupiać się z Neymarem... Poznała ich wszystkich jako innych ludzi, oni też ją okłamali... ale... ale do nich nie miała takiego żalu. Oni jej nie wmawiali miłości... Zdecydowała. Musiała naprawdę raz na zawsze zakończyć ten etap w swoim życiu. Etap pt. 'Alcantara' musiał przestać tlić się w jej sercu. Jak to zrobić ? Placa Catalunya, La Rambla, Parc Guell, Tibidabo, La Barcelonetta... wszystko jej go przypominało. Był wszędzie. Zawarła ze sobą pakt. Stopniowo będzie odwiedzać wszystkie miejsca, których do tej pory trochę podświadomie unikała, by na zawsze pozbyć się go z życia. By nigdy nie powtórzyła się historia z dziś. By jak następnym razem spotka Bartrę, Da Silvę, Alvesa, Roberto czy kogokolwiek mogła normalnie porozmawiać. By nie musiała pilnować tego co mówi, by nie musiała ukrywać uczuć. Miała nadzieję, że ich już wtedy nie będzie. Wraca Ainoha. Całkiem nowa Ainoha. 

Zauważyłyście, że pierwsza część rozdziału jest prologiem ?

Skąd taki zabieg ? 

Tym fragmentem rozstajemy się z 'przeszłością' naszych bohaterów,

od teraz każdy rozdział, będzie miał miejsce w 'rzeczywistości'.

Jeśli się zrozumieliśmy... 

Witam 3 lata później...